Dünya Kupası, işler ve hayatın olağan akışı derken biraz uzun sayılabilecek bir ara verdim yazmaya. Gerçi "uzun" dediğime bakmayın; göz açıp kapayıncaya kadar geçti. Son bir aydır sayfalarca teknik rapor yazmanın da bunda etkisi yok değil. İnsan işini ne kadar severse sevsin, bir yerden sonra rapor yazmak eziyete dönüşüyor. :_)

Aslında başlamış olduğum ama bir türlü bitiremediğim başka bir yazı vardı. Sonra düşündüm, onu taslakta bırakayım. Bazen yeni bir sayfa açmak, eski cümleleri kurtarmaya çalışmaktan daha kolay geliyor insana.

Bugün buranın en sıcak günlerinden biri. Büyük bir parkta, ağaçların altına sandalyemi attım. Hafif bir rüzgâr var. Bir yandan bunu yazıyorum, bir yandan etrafı izliyorum. Geçen yaz "Hava burada ne kadar güzel." diye yazdığım günler dün gibi aklımda. Bu yaz ise hava sanki, "Geçen sene çok övdün, al sana birkaç sürpriz." demeye karar vermiş. :) Sevgili okuyucu, ne zor şartlarda yazı yazdığımı da bilin istedim.

devamını oku>>

Yıllar önce paylaştığım bir yazıyla bağlantılı bir haber karşıma çıktı geçenlerde. Van Gölü'ndeki İnci Kefali Festivali ile ilgiliydi. Haberi görünce merak edip eski yazıyı açtım. Sonra da Mustafa hocamın TEDx konuşmasını yeniden izledim.Aradan geçen zamana rağmen aynı etkiyi bıraktı bende.

Şu ana kadar izlediğim en iyi TEDx konuşmalarından biri olabilir. Sadece anlattığı konu nedeniyle değil, anlatış biçimi nedeniyle de. Çünkü bazen bir insanın ne anlattığından çok, neye gerçekten inandığını hissediyorsunuz. Mustafa hocamda tam olarak o duygu geçiyor insana.

devamını oku>>

Öncelikle sevgili @minerva, kitap tavsiyen için çok teşekkürler. Gerçekten çok etkileyici bir kitaptı. Ama buradan ufak bir “ulusa sesleniş” yapmak istiyorum :_) Sevgili okuyucu, baştan anlaşalım… Böyle acıklı, yürek dağlayıcı hikâyeleri olan kitapları önerirken biraz insaflı olalım. Biz de insanız!

Kitabın etkisinden hâlâ çıkabilmiş değilim. Nereden başlasam onu da tam bilmiyorum. Ama anlatılan hikâye gerçek bir hikâye ve kitap bir uyarlama. Bu da insanı daha da fazla etkiliyor. Bir yazar, hiç bulunmadığı bir yerde, yaşamadığı bir anda geçen duyguyu nasıl bu kadar derinden hissettirir… Hikâye zaten insanın çiğerini parçalıyor (Translate ile okuyanlar için üzgünüm :_)) ama üzerine birkaç cümle yazmadan da edemedim. Çok fazla spoiler vermeden, yazıyı da uzatmadan sıcağı sıcağına bir şeyler paylaşmak istedim. Asıl zamanı kitabı okuyarak harcayın derim.

devamını oku>>

Gecenin tüm karanlığında, en ıssız, sessiz yerinde; korkulardan, kaygılardan sıyrılmış bir şekilde sana yazıyorum. Fonda bir ezgi: “Küçelere su serpmişem, yar gelende toz olmasın,” diyor Rasid Behbudov. Ne kadar naif değil mi? Gözlerinde gördüğüm minik parıltılar gibi.

Hani güzel günler, güzel anlar olur ya insanın hayatında, hiç bitmesini istemediği. Hani yumuk yumuk eller gibi sevimli, hani onunlayken “ben benim” dediğimiz insanlar var ya, sen sevgili…

devamını oku>>

Karakterim gereği, hayatımda zaman harcadığım şeyleri kolay kolay yüzeyde bırakmam. Bir iş olur, bir ilişki olur, bir insan olur… fark etmez. İçine girerim, içselleştiririm. O yüzden de çoğu insana göre biraz daha “fazla” yaşıyorum galiba. Daha tutkulu, daha yoğun…

“Çok yorucu olmuyor mu?” dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız. Eskiden itiraz ederdim ama artık o cümleye çok da karşı çıkamıyorum. Hatta bazen içimden “hassas kalplerin zor yaşamı” diye bir belgesel çekesim geliyor :_)

Ama işin garip tarafı şu; insan kendini değiştirmeye çalışsa da bazı şeyler karakterle geliyor. Daha az hissetmeye, daha az bağlanmaya çalışıyorsun… ama olmuyor. Bir yerde yine kendin oluyorsun.

devamını oku>>

Bulutların güneşle dans ettiği bir günden merhaba…Bugün memleketteki son günüm. Kısa sürede zamanın nasıl aktığını gerçekten anlayamadım. İki etkinlik, bir sürü toplantı, görüşmeler… 

Günler koşturmayla geçse de sevdiklerinle olan zaman bir başka oluyor. Onlarla aynı sofrada oturmak, aynı yemeği paylaşmak, aynı anıya gülmek… Zamanı tüketmenin değil, belki de en doğru şekilde değerlendirmenin hali bu.

Dün akşam da öyle bir sofradaydık.Konu konuyu açtı… Kitaplardan girdik, hayata bakış açılarımızdan çıktık. Mühendislikte ispata gerek var mıdan, eğitim sistemi eleştirilerine derken bir anda travmalara kadar uzandık. Her şey vardı masada. Biraz bilgi, biraz yorum, biraz da doğaçlama… İşin felsefesini yapmak keyifliydi açıkçası. Tabii dilimizin döndüğü, bilgimizin yettiği kadar diyelim. Sonra taşlamayın :_)

devamını oku>>

Güneşli bir günden sana merhaba sevgili okuyucu…Ki burada zor bulunan bir şeydir, kıymetini bil lütfen :_)

Dakikaların saatleri, saatlerin günleri, günlerin ayları kovaladığı bir yıldan… belki de bir ömürden tekrar merhaba.

Nehir kenarında, güneşin tam altında yazıyorum bu satırları.Ama biraz da… şu güzel havanın değerini ancak böyle anlarda anlayan zihnime,akan suya karşı ayaklarını uzatıp demir sandalyede uyuşmanın ne demek olduğunu öğrenen bedenime ve sessizce geçip giden günlere yazıyorum…

devamını oku>>

Bu aralar en keyif aldığım yer evde bu camın önü.Elinde kahve fincanı, önünde şahane bir manzara ama  zihnim “keyif yapayım” demek yerine ufak ufak sorgulamalara kayıyor :_)

Son zamanlarda daha sade yaşamayı sevdiğimi fark ediyorum. Her anlamda sade…Çünkü bir noktadan sonra anlıyorsun; sahip oldukların arttıkça değil, gereksiz olanlar azaldıkça rahatlıyorsun.Eskiden peşinden koştuğum şeylere bakıyorum… çoğu artık aynı hissi vermiyor. Yerini daha sade, daha gerçek olan şeyler alıyor.Çok süslü, çok parlak olan değil de… içini gerçekten dolduran şeyler kalıyor. O yüzden büyük ihtirasları biraz kenara bırakmak en iyisi gibi.Kulağa hoş gelen her şeye de çok inanmamak lazım. Çünkü bazen o ateşli sözler kadar, o sözlerin sahipleri de boş çıkabiliyor.İnsan bunu deneyimle öğreniyor… başka türlü pek olmuyor.

devamını oku>>

Bugün biraz kendi işimle alakalı bir şeyler yazmak istedim. Normalde burada daha çok kitaplardan, hayattan, kafama takılan küçük meselelerden bahsediyorum. Daha kişisel, daha iç dökme yazılar oluyor. Ama günün sonunda ekmeği kazandığım yer teknoloji :_) Özellikle de siber güvenlik ve yapay zeka tarafı.

Son zamanlarda yapay zeka ile alakalı okuduğum neredeyse bütün araştırmaların ortak bir tonu var: heyecandan çok endişe. Kimse artık “harika bir gelecek geliyor” diye anlatmıyor meseleyi. Daha çok “bu hız normal değil, insanlık tarihinde benzeri yok” cümleleri dönüyor ortalıkta. Hatta bazıları açık açık felaket senaryosu çiziyor. Garip olan şu ki, ben de o karamsar tarafta duruyorum.

devamını oku>>

Bugün bir istatistik gördüm. Akademik bir makalede değil, öylesine denk geldim işte; ama insanın zihnine çivi gibi çakılan cinsten. Şöyle diyordu:

Çocuğunuz 12 yaşına geldiğinde, onunla geçireceğiniz toplam zamanın %75’i bitmiş oluyor.
18 yaşında bu oran %90’a çıkıyor.
30 yaşında ise artık %95’i geride kalmış oluyor.

İlk okuduğunda insan "Abartı herhalde," diyor. Hani şu dikkat çekmek için uydurulan internet bilgilerinden biri sanıyorsun. Sonra durup kendi hayatımı düşündüm; rakamlar yavaş yavaş ete kemiğe bürünmeye başladı.

devamını oku>>