“Çok yorucu olmuyor mu?” dediğinizi duyar gibiyim. Haklısınız. Eskiden itiraz ederdim ama artık o cümleye çok da karşı çıkamıyorum. Hatta bazen içimden “hassas kalplerin zor yaşamı” diye bir belgesel çekesim geliyor :_)
Ama işin garip tarafı şu; insan kendini değiştirmeye çalışsa da bazı şeyler karakterle geliyor. Daha az hissetmeye, daha az bağlanmaya çalışıyorsun… ama olmuyor. Bir yerde yine kendin oluyorsun.
Dün akşam da öyle bir sofradaydık.Konu konuyu açtı… Kitaplardan girdik, hayata bakış açılarımızdan çıktık. Mühendislikte ispata gerek var mıdan, eğitim sistemi eleştirilerine derken bir anda travmalara kadar uzandık. Her şey vardı masada. Biraz bilgi, biraz yorum, biraz da doğaçlama… İşin felsefesini yapmak keyifliydi açıkçası. Tabii dilimizin döndüğü, bilgimizin yettiği kadar diyelim. Sonra taşlamayın :_)
Dakikaların saatleri, saatlerin günleri, günlerin ayları kovaladığı bir yıldan… belki de bir ömürden tekrar merhaba.
Nehir kenarında, güneşin tam altında yazıyorum bu satırları.Ama biraz da… şu güzel havanın değerini ancak böyle anlarda anlayan zihnime,akan suya karşı ayaklarını uzatıp demir sandalyede uyuşmanın ne demek olduğunu öğrenen bedenime ve sessizce geçip giden günlere yazıyorum…
.png "English"){kind=small}
