"İnsan kendisini anlayanla çiçek açar" sözü, ilk bakışta basit bir güzelleme gibi dursa da... Bir çiçeği düşünün. Doğru toprakta, doğru suda, yani doğru destek ile en güzel hâlini almaz mı? Anlayan kişi de bizim ruhumuzun toprağı, suyu değil midir?
Bence anlayan kişi, sizin kök salmanıza, kendi potansiyelinize ulaşmanıza izin verir. Sizi sürekli biçimlendirmeye, düzeltmeye çalışmaz. Bu, yoran bir ilişkiden, besleyen bir ilişkiye geçişin ta kendisidir.
Hayatınızda sizi sürekli "açıklama" borçlu hissettiren, her duygunuzu sorgulayan, her karaktersel özelliğinizi bir test sonucu gibi gören insanlar varsa, inanın bana o kuru dallar size sadece ağırlık yapar.
Sizi gördüğünüz gibi kabul eden, gözlerinizdeki o yorgunluğu tek bir soru sormadan anlayan o kıymetli insanları bulun ve onları hayatınızın en güzel saksısına ekin. Onlar, sizin kışınızı bahara çevirecek, en çorak kaldığınız yerde dahi yeşermenizi sağlayacak yegâne güneştir.
Unutmayın! Çiçek açmak bir lüks değil, bir zorunluluktur. Ve insan, yalnızca anlaşıldığı yerde gerçekten kendisi olabilir, filizlenebilir, hayat bulabilir. Gerisi sadece bir hayatta kalma mücadelesidir... Belki de hayatta ki tüm şansımı bu konuda kullanmış olabilirim :_)
P.S. Baştan söyleyeyim; resmin yazı ile alakası yok, belki de var... Sadece sabah yürüyüşünde çektiğim bir kare. Övünerek de sergilemek istedim :_)
.png "English"){kind=small}
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder